سفری بی برنامه به هندورابی

با سلام خدمت شما گردشگران عزیز

من سفر های داخلی زیادی رفتم ولی اولین باره که میخوام سفرنامه تور داخلی بنویسم. شاید چون حس کردم کمتر کسی به این مقاصد سفر کرده باشد و اینکه دوست داشتم تجربه خودمو به اشتراک بزارم یا به قولی رسالت خودم رو انجام بدم.

قبلا سفرنامه های من به کشورهای عمان،قطر،ارمنستان.. منتشر شده است و کلی سفرنامه ناقص دیگه هم دارم که باید کم کم کاملشون کنم. دوستان معمولا میگن خیلی خلاصه مینویسید ولی من سعی میکنم کاربردی باشه و از گفتن جزییات بی اهمیت خودداری کنم. یکی از دلایلی که باعث شد شروع به نوشتن کنم استفاده های مفید خودم از سفرنامه های دیگران بود که واقعا در سفرهام بدرد خورد و استفاده کردم. انشالله که نوشته های من هم بدرد دیگران بخورد.

به تعطیلات چند روزه ای خوردیم.منو همسر تصمیم گرفتیم سفری به جنوب داشته باشیم. مقصد خاصی برای تور جنوب مد نظر نبود. بندرعباس، درگهان، قشم، کیش، هرمز،هنگام... زیاد رفته بودیم.قرار شد تا بندر لنگه بریم و برعکس همیشه نپیچیم به سمت بندر پل و مسیر ساحلی رو ادامه بدیم تا ببینیم به کجا میرسیم..! سه شنبه عصر 13 آذر 1403 شمسی از سیرجان (استان کرمان) راه افتادیم. شهر های زیادی در مسیر بود که هر کدام زیبایی خاص خودشون رو داشتن مثل گچین/ بوستانو/ بندر زیبای خمیر/بندر حمیران/ کنگ/... در این شهرها فقط دور کوچکی زدیم و رد شدیم. ساعت حدود 8 صبح رسیدیم بندر زیبای لنگه.

شهر لنگه شهر زیاد بزرگ و شیکی نبود ولی حال و احوای سنتی خودش رو حفظ کرده بود. مردمانی بسیار خونگرم که کامل راهنماییت میکردن. بندر لنگه یکی از بنادر مهم جهت تجارت و حمل نقل است. سوغات آن مروارید می باشد زیرا یکی از مراکز صید است. تقریبا همه روزه حرکت با کشتی به سمت کیش و شارجه امارات دارد. پس از استراحت و صرف صبحانه و دور زدن در شهر حرکت کردیم .

جاده لنگه به پارسیان رو که ادامه میدادیم به یک دو راهی رسیدیم که یکی بطرف بندر چارک و ساحل میرفت و دومی مستقیم به پارسیان که آسفالت خیلی خوبی داشت. ما بطرف چارک و بندر آفتاب رفتیم. مسیر ساحلی و زیبا ولی آسفالت نابود و مسیر خلوت بود. تو بندر آفتاب شما میتونید با ماشین سوار لندیگراف شوید و به کیش سفر کنید.

همیشه برام سواله چرا مناطق جنوب باید جاده های افتضاحی داشته باشن و امکانات کم در عوض اگر به طرف شمال کشور برید همه جا اتوبان و مراکز بین راهی هست. حتی ما به شهر مقام رسیدیم که یک پمپ بنزین داشت و کلا دوتا نازل داشت و به سختی باید بنزین میزدیم و ساعت 8 شب هم دیگه تعطیل بود تا روز بعد. شهرهای بین راهی هم هیچ کدام پمپ بنزین نداشتن.یعنی مسیر لنگه تا پارسیان شاید کلا 2 یا 3 تا پمپ بنزین باشه.

مسیر ساحلی که داشتیم رد میشدیم یادم اومد قبلا یک فیلم دیده بودم که از کیش میرفتن هندورابی به شوخی به همسرم گفتم بیا بریم هندورابی! گفت فک نکنم اصلا بشه رفت ممکنه مثل خارک باشه یا از این طرف مسیر نداشته باشه. هندورابی از توابع کیش هست و بین دو جزیره کیش و لاوان قرار داره و یک شایعه راجب به اسمش هست. در افسانه‌ها هم آمده که زوجی عاشق به اسم هند و رابی خود را به این جزیره بکر و ناشناخته رسانده بودند و در آنجا زندگی کردند و از آن زمان به این جزیره هندورابی (هندرابی) می‌گویند.

دیگه همینجور که از مسیر ساحلی رد میشدیم و شهرها و بندر های کوچیک رو رد میکردیم به بندر یا شهر چیروییه رسیدیم. دیدم همش رو دیوارا زده هندورابی و شماره گذاشته. به ساحل رسیدیم و دیدیم کلی اتوبوس و قایق وایسادن و همه با کلی وسیله و آب دارن سوار میشن. سوال کردم از قایقی ها گفت تور هستن و میبریم هندورابی و دو روز دیگه برمیگردن. گفتم ما هم میتونیم بیایم؟ گفت الان پرن قایقا میرم میام 1 ساعت دیگه میبرمتون. ساعت 1 بود حدودا.

گفتم چی داره حالا این جزیره گفت یک قسمت مسکونی داره که نمیتونید برید و ساحل که خیلی قشنگ و تمیز هست با یک سرویس بهداشتی و شبها هم ساعت 8 به بعد تا صبح آنتن ندارید. رستوران و فروشگاه و هتل و بومگردی هیچی نداره . باید خودتون وسیله داشته باشید ببرید. یکساعتی وقت داشتیم.

تابلو اسکله دیدیم و رفتیم باز سوال کردیم که یکی از قایقا گفت من چادر کرایه ای دارم اگر میخواید مثل بقیه بمونید و گرنه برید یک دور بزنید برگردید. تعداد اتوبوسا خیلی بود و واقعا کنجکاو شدیم. گفتیم اره چادر بده شب بمونیم و فردا صبح بیا دنبالمون. یک سری وسایل اولیه همراهمون بود و خوراکی و اینا نه. گفت برید خرید کنید برای شام و صبحانه و اب زیاد بیاید.

2 تا فروشگاه بود تو روستا که بسته بودن تا ساعت 2. به بدبختی یکیشو پیدا کردیم و کلی اب و خوراکی خریدیدم. از یک فروشگاه محلی ماهی با نرخ بسیار ارزانی هم خریدیم و به اسکله برگشتیم. سوار قایق شدیم و حدودا نیم ساعت راه بود.

تعداد زیادی چادر های حرفه ای و زیبا با کلی امکانات لب ساحل نصب شده بود. مثل موتور برق و میز پذیرایی و صندلی و چادر استراحت و تفریحات ابی ..... ما هم همونجا چادر زدیم و استراحت کردیم . گروه هایی که با ما توی ساحل بودن از اصفهان و بهبهان بود که در کنار آنها به ما بسیار خوش گذشت.

سرویس بهداشنی کلا یک کانکس با 4 تا سرویس بود که افتضاح بود مرتب هم آب قطع میشد. حیف این منطقه که نه روشنایی و نه سرویس بهداشتی درستی داشت. من به شخصی مخالف دست بردن تو طبیعت هستم ولی وقتی مکانی توریستی میشه باید حد اقل امکانات رو داشته باشه.

ساحل فوق العاده تمیز و آب بسیار زلال بود. یک محیط بان هم کنار هر گروه میومد و توضیحات میداد که زباله نریزید و آتیش روشن نکنید و از ساحل مرجانی چیزی برندارید. اگر ببینن هم جریمه داره هم میگیرن و برمیگردونن به آب. جزیره هندورابی این منطقه که ما بودیم رو فقط قایقا میبردن. قسمت دیگه که مسکونی باشه رو نمیشد دید. فقط میشه از ساحل استفاده کرد. خبری از پلیس نبود ولی جو ارومی بود.

کم کم هوا تاریک شد و چادر های دیگه رقص نور و موسیقی ها رو شروع کردن. هوا خیلی خوب بود و جو جالبی توی ساحل بود. همه از چادرا بیرون اومده بودن و در حال تفریح بودن . ما هم شام ماهی هارو اماده کردیم و خوردیم. تا تقریبا 1 بامداد صدای آهنگ بود.

روز بعد طلوع آفتاب بسیار زیبایی رو تجربه کردیم و صبحانه رو خوردیم. حدود ساعت 10 قایق دنبالمون اومد و برگشتیم. هزینه هر قایق اون زمان رفت برگشت حدود 1500 بود و 500 هم کرایه چادر. تجربه جالبی بود. اگر قصد سفر دارید حتما از اسکله قایق بگیرید و ماشین رو داخل اسکله بزارید که امن تره.

به مسیرمون ادامه دادیم. جاده ساحلی بسیار زیبا ولی خاکی بود. بالاخره بعد از گذر از چندین روستا و شهر به بندر مقام رسیدیم. اکثر شهر های جنوبی عرب زبان و سنی هستن. شما در مسیر و شهر ها مساجد سنی زیادی با یک مناره میبینید. نهار تصمیم گرفتیم غذای جنوبی و محلی رو امتحان کنیم. دوپیازه میگو و قلیه ماهی هوور.

حتما پیشنهاد میکنم غذاهای جنوبی رو امتحان کنید اما قبل از سفارش از مواد تشکیل دهنده و ادویه ها سوال کنید اگر طبع حساسی دارید چون بعضی غذا ها حساسیت زا هستند یا ادویه زیادی میریزند. ماهی مرکب هم جزو غذاهای بسیار خوشمزست. برای مثال کوسه یا ماهی سرخو حساسیت زا هستند و طبع بسیار گرمی دارند.

تعریف بندر مقام و جاده عشاق و سواحل بکرشو زیاد شنیده بودم. شهر یا بندر نسبتا کوچیکی بود که لنج های چوبی زیادی داشت. بندر مقام به دو جزیره خیلی نزدیکه یکی لاوان و دیگری مارو یا شیدور یا مالدیو ایران! این دو جزیره هم مانند هندورابی بودن و فقط میتونستی از ساحل استفاده کنی و مرتب قایق ها میبردن و میاوردن و حدود نرخ برای شیدور نفری 500 رفت و برگشت بود. در بندر مقام اسکله عمومی برای رفت و آمد وجود ندارد و به‌ صورت سنتی و با قایق‌های محلی به سمت جزیره ها رفت و آمد می‌کنند.

اول تصمیم گرفتیم هتل بگیریم تا شب معطل نشیم که تمام هتل ها پر بود. پس از شماره های روی سایت خونه مناسبی با نرخ شبی 700 پیدا کردیم. وسایل رو گذاشتیم و بطرف ساحل رفتیم. از دختر صاحبخونه پرسیدم تا حالا مارو یا لاوان رفتی گفت نه ما از این پولا نداریم. خیلی عجیب بود اخه تو شهری زندگی کنی که روزانه صدتا قایق میرفتن به این جزیره ها و نرفته باشی. قیمتشم زیاد نیست ولی خب بندر مقام و شهر های جنوبی خیلی در سطح رفاه بالایی نیستن.

از کسانی اونجا بودن پرسیدیم لاوان بهتره یا شیدور اکثرن گفتن شیدور. چون تایممون به دوتاش نمیخورد پس رفتیم شیدور.

مثل هندورابی بکر و زیبا بود. ساحل شفاف و بسیار تمیز که حتی اگر کسی تا گردن تو آب بود قشنگ از ساحل میتونستی بدن رو ببینی. لقب مالدیو واقعا برازندش بود. مثل هندورابی گروه های زیادی اونجا بودن و شلوغ بود ولی حداقل امکانات هندورابی رو هم نداشت. پس از گشت ساحل به مقام برگشتیم تا به غروب معروف گردنه عشاق برسیم.

گردنه عشاق تو جاده پارسیان بود و کلا ده دقیقه راه بود. بعد از مقام اول ساحل زیبای مکسره و بعد از اون گردنه عشاق. ما اول رفتیم از داخل شهر چنتا شاورما فوق العاده خوشمزه خریدیم و راه افتادیم. بسیار گردنه زیبایی بود و پایین گردنه ساحل فوق العاده خاص و زیبایی که عکساش معمولا توی اینستاگرام هست. خیلی شلوغ بود و ماشین ها دو طرف جاده پارک کرده بودن. بنظر من یکی از مکان هایی که حتما قبل مردن باید دید گردنه عشاق هست!!!

بعد از دیدن غروب آفتاب به طرف ساحل مکسر رفتیم که اونم شلوغ بود بخاطر تعطیلات آخر هفته. واژه «مکسر» که به صورت «Mokasar» خوانده می‌شود، ریشه‌ای عربی دارد. این واژه از «ام اکسر» گرفته شده است؛ به معنای شکسته‌شده و خردشده. از آنجایی که ظاهر صخره‌های ساحل مکسر، به شکل سنگ‌هایی شکسته‌شده است، این نام را رویش گذاشته‌اند. ما وقت نداشتیم و گرنه ساحل مکسر رو باید حتما در روز دید.

هوا بسیار خوب بود و گروه های خوبی در ساحل بودن. کلی فشفشه دیدیم و از آهنگ های جنوبی لذت بردیم. متاسفانه من بیشتر این مسیر ها و مکان هارو فیلم گرفتم و عکسی ندارم که با شما از این مسیر زیبا به اشتراک بزارم.

روز بعد جمعه بود و باید برمیگشتیم. مسیر برگشت رو از جاده ساحلی نیومدیم و از جاده مستقیم پارسیان به لنگه که گفتم آسفالت خوبی داره برگشتیم. طی مسیر دو طرف جاده روستاهای کوچیکی بود و بازارهای محلی که قیمتاشون مناسب بود ولی جمعه ها بسته بودن. ظهر رسیدیم دوباره به بندر لنگه قبل از ورودی شهر مرکز خرید های خوبی بود. برای نهار تصمیم گرفتیم غذاهای محلی جنوبی رو امتحان کنیم. یک گوبولی گوشت و یکی زرشک پلو با مرغ که اگر اون یکی رو دوست نداشتیم بخوریم و مخلفات سفارش دادیم.

گوبولی یک غذای جنوبی هست که به دو صورت با مرغ یا گوشت درست میشه. مواد تشکیل دهندش نخود/برنج طعم داره شده/گوشت/ سیب زمینی هست که جدا جدا کنار هم قرار میگیرن . خوشمزست ولی هر کسی خوشش نمیاد. بدرد کسایی که غذاهای ادویه دار و تند دوست دارن میخوره.

بعد از گشت در شهر به سمت بندر عباس و سپس سیرجان حرکت کردیم. ما تقریبا بدون آمادگی رفتیم و وقت کافی هم نداشتیم.اگر زمان کافی باشه و وسایل برای کمپ کردن همراهتون باشه این مسیری که معرفی کردم فوق العادست و میتونه تعطیلات فوق العاده ای باشه. ما بدلیل کمبود وقت نتونستیم مسیر رو ادامه بدیم و به پارسیان و عسلویه و .... زیبا برسیم که حتما تصمیم داریم بعدا امتحان کنیم ولی از طرف شیراز تا اون جاده زیبا رو هم ببینیم. کشور دوست داشتنی ما ایران مکان های فوق العاده داره ولی متاسفانه گردشگری بی اهمیت ترین گزینه در این کشوره. ساحل های کشور های عربی یا .. هیچ چیز خاصی ندارن اما اینقدر رسیدن و با تبلیغات درست اونو تبدیل به مکان های گردشگری کردن.

واقعا از اینکه این همه زیبایی دیده نمیشه و جنوب کشور از حداقل امکانات در مضیقه است ناراحت میشم. نوشتن این سفرنامه حداقل کاری بود که این بنده حقیر جهت معرفی جنوب زیبا میتونست انجام بده. امیدوارم از این سفرنامه لذت ببرید و کاربردی باشه.

ایران را جور دیگر باید دید....